استادان و بزرگانِ ادب و فرهنگِ یونان

Sappho

Σαπφώ

شاعرِ غناییِ سرمشقی که همه را با او می‌سنجند؛ پاره‌سروده‌هایش با صراحتی از احساس می‌سوزند که در روزگارِ باستان بی‌همتاست.

Sophocles

Σοφοκλῆς

استادِ تراژدی؛ ادیپِ شهریار و آنتیگون برخوردِ ابدیِ سرنوشت، قانون و وجدان را به تصویر می‌کشند.

Pindar

Πίνδαρος

بزرگ‌ترین شاعرِ غناییِ یونانِ باستان پس از سافو؛ چکامه‌های پیروزی‌اش معیارِ ماندگارِ شعرِ ستایش را بنا نهادند.

Aeschylus

Αἰσχύλος

پدرِ تراژدی؛ او بازیگرِ دوم را افزود و آیین را به درامِ سترگِ «اورستیا» بدل کرد.

Euripides

Εὐριπίδης

امروزی‌ترینِ تراژدی‌نویسان؛ او به زنان، رانده‌شدگان و امرِ نامعقولِ دلِ آدمی صدا داد.

Hesiod

Ἡσίοδος

کهن‌ترین شاعرِ یونانی پس از هومر؛ او زایشِ خدایان و سالِ اخلاقیِ کشاورز را به نظم درآورد.

Herodotus

Ἡρόδοτος

«پدرِ تاریخ»؛ کاوشِ او در جنگ‌های یونان و ایران، خودِ تاریخ‌نگاری را پدید آورد.

Thucydides

Θουκυδίδης

در تاریخِ جنگِ پلوپونز تحلیلِ دقیق و سیاسیِ رویدادها، علت و قدرت را بنیان نهاد.

Xenophon

Ξενοφῶν

سرباز‌ـ‌مورخ و شاگردِ سقراط؛ «آنابازیس»‌اش لشکرکشیِ حماسیِ ده‌هزار تن را روایت می‌کند.